Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Τελικά, η φανέλα είναι σπουδαία υπόθεση. Ήμουν νεαρός φοιτητής στη Νομική Θεσσαλονίκης όταν άκουγα έναν συμφοιτητή μου – επικεφαλής της φοιτητικής παράταξης της ΝΔ – να κομπάζει ότι «τις εκλογές τις κερδίζουν μόνον με τη φανέλα». Υπονοούσε ότι οι περισσότεροι φοιτητές νομικής, τη δεκαετία του ‘90, προέρχονταν από οικογένειες με δεξιά καταβολή. Συνεπώς, η νίκη στις φοιτητικές εκλογές ήταν στο τσεπάκι του. Μερικά χρόνια μετά, βέβαια, διαψεύστηκε όταν η φοιτητική παράταξη της ΝΔ από το 55% καταποντίστηκε στο 25% και στη δεύτερη θέση. Οι φοιτητές της νομικής τιμώρησαν εκείνους που πολιτεύονταν μόνον με τη φανέλα…

Η «ιστορία της φανέλας» προέρχεται κατ’ εξοχήν από το χώρο του αθλητισμού. Οι αθλητές (επαγγελματίες για να μην ξεχνιόμαστε) «μάχονται» τις Κυριακές για τη φανέλα. Το γεγονός ότι πίσω από τη φανέλα παίζονται μερικά εκατομμύρια ευρώ ή ότι κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ένας αθλητής (ευλόγως και θεμιτώς) θα φορέσει πολλές φανέλες ουδόλως φαίνεται να επηρεάζει τους φανατικούς υποστηρικτές της φανέλας…

Στον οικονομικό χώρο, επίσης, η φανέλα θριαμβεύει. Γόνοι γνωστών οικογενειών που η μόνη τους εκπαίδευση ήταν στα ΚΑΠΑΠ (σχολή ΚΑταναλωτών ΠΑτρικής Περιουσίας) διανθίζουν τις στήλες των εφημερίδων με τις προσωπικές τους «επιτυχίες». Οι περισσότεροι οδήγησαν οικογενειακές οικονομικές αυτοκρατορίες στην ανυποληψία, αλλά τούτο ολίγιστη σημασία είχε για τους ίδιους. Η φανέλα (δηλαδή το επώνυμό τους στην προκειμένη περίπτωση) αρκούσε για να γίνουν αποδεκτοί…

Το ίδιο βέβαια συμβαίνει στην πολιτική. Τα περισσότερα τέκνα των πολιτικών θριαμβεύουν στις εκλογές δίχως να έχουν να επιδείξουν την παραμικρή συνεισφορά στο δημόσιο διάλογο. Δεν έχουν εκφράσει καν θέση για τα σημαντικά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία. Οι λόγοι τους – και αυτοί εξαιρετικά σπάνιοι – παραπέμπουν σε εκθέσεις γυμνασίου ή σε αμερικανικά καλλιστεία. Εύχονται «ειρήνη στον κόσμο» και το ποίμνιο χειροκροτεί και εκλέγει…

Σε επίπεδο ηγετών, όμως, δεν είχαμε συνηθίσει η φανέλα να καθορίζει τα πάντα. Ο Ανδρέας ήταν εφάμιλλος, ίσως και καλύτερος από τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αποδείχθηκε «εικονοκλάστης» διαλύοντας την ΕΡΕ και ιδρύοντας τη ΝΔ. Οι επίγονοί τους, δυστυχώς,  αρκέστηκαν στη φανέλα. Και οι διάδοχοί τους φαίνεται να μάχονται για ένα πουκάμισο αδειανό...  Έρχεται τσουνάμι δέκα μέτρων και αυτοί μαλώνουν για τις ξαπλώστρες στην παραλία. Δεν μας σώζουν ούτε οι φανέλες ούτε τα … μαγιό.

• Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 6 Ιανουαρίου 2012.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Βερολίνο δύο ημέρες πριν έλθει το 2012. Στη νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης αναζητούμε τα μηνύματα της νέας εποχής. Ο όρος «πρωτεύουσα» σηματοδοτεί την πολιτική κυριαρχία. Η τελευταία σύνοδος κορυφής το απέδειξε περίτρανα. Ποτέ άλλοτε η Βρετανία δε βρέθηκε τόσο απομονωμένη. Ούτε βέβαια υπήρξε ιστορικό προηγούμενο μιας Γαλλίας που επιχαίρει γιατί έρχεται δεύτερη...

Το Βερολίνο έχει όλα τα χαρακτηριστικά μιας πολύβουης πολυπολιτισμικής πόλης. Το 35% των κατοίκων της δεν έχει γερμανικό παρελθόν. Σε κάθε γειτονιά βρίσκεις δεκάδες εστιατόρια και μπαράκια. Φυσικά ελάχιστα ανήκουν σε «αλυσίδες» διαψεύδοντας τη μαρξιστική θεωρία περί εξαφάνισης της μεσαίας τάξης. Εδώ ακόμη το μεγάλο ψάρι δεν έχει φάει όλα τα μικρά...

Σε ένα τούρκικο εστιατόριο, το οποίο ανήκει σε γνωστή αλυσίδα, δεσπόζουν οι φωτογραφίες του ιδιοκτήτη του με τον Νταβούτογλου και τον Ερντογάν όταν το επισκέφθηκαν. Παραδίπλα φωτογραφίες με τον Σόιμπλε, το Γερμανό υπουργό των Οικονομικών. Το φαγητό καλό και φθηνό. Απόδειξη, όμως, δεν έδωσε και ας καμάρωνε δίπλα στον Σόιμπλε... Φυσικά το γερμανικό ΣΔΟΕ δεν χάνει το χρόνο του ελέγχοντας εστιατόρια και μπαράκια. Αντίθετα, στην Ελλάδα, τη στιγμή που πολυεθνικές εταιρίες παραμένουν επί μακρόν ανέλεγκτες και αποτελεί κοινό μυστικό η υπερτιμολόγηση των προϊόντων που πουλούν στη χώρα μας, εμείς κυνηγάμε τα... περίπτερα!

Στο μουσείο της Περγάμου μας περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Ελληνικά εκθέματα προβάλλονται σε τρεις γλώσσες παρουσίασης: γερμανικά, αγγλικά και... τούρκικα. Ο ελληνικός πολιτισμός έχει το στοιχείο της παγκοσμιότητας. Εάν ήταν να υπάρξει και τρίτη γλώσσα παρουσίασης, αυτή θα έπρεπε να ήταν η ελληνική, όχι βέβαια λόγω ιδιοκτησιακού καθεστώτος, αλλά λόγω σεβασμού στην ιστορία των ευρημάτων. Άλλωστε, τα ελληνικά είναι χαραγμένα πάνω τους και όχι τα τούρκικα...

Τι σημασία έχουν όλα αυτά, παραμονές του 2012; Και όμως: μια χώρα που βρίσκεται σε δύσκολη θέση, όπως η Ελλάδα, θα έπρεπε ιδιαιτέρως να φροντίζει για την εικόνα της στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, αλλά και να κατανοεί τον τρόπο σκέψης, λειτουργίας και παραγωγής πολιτικής στη νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Το 2012 βρίσκει τη χώρα μας σε αναζήτηση νέας πορείας. Οι παλαιές πυξίδες χάλασαν, αλλά όχι ο λαός. Όπως έγραψε και ο Οδυσσέας Ελύτης, «εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις».

Θερμές ευχές για ένα δημιουργικό 2012.

·        Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Νομίζω ότι περνάμε τα πιο καταθλιπτικά Χριστούγεννα. Η ραγδαία επιδείνωση της οικονομικής κατάστασης όλων μας αποτελεί το βασικότερο λόγο. Το 2012 αντί να σηματοδοτεί την ελπίδα, την πρόοδο και την προκοπή μάλλον δημιουργεί αισθήματα φόβου, ανασφάλειας και άγχους…  Για να αλλάξουμε άρδην  το ανωτέρω σκηνικό δεν μπορούμε να κάνουμε άμεσα πολλά πράγματα. Μπορούμε, όμως, να απαλύνουμε τις επιπτώσεις και να προσφέρουμε ορισμένα «ευχάριστα διαλείμματα» στους πολίτες αυτής της πόλης.

Η αγορά περιμένει τις εορτές των Χριστουγέννων για να αυξήσει το τζίρο της και να καλύψει τις συσσωρευόμενες υποχρεώσεις. Οι Χριστιανοί θέλουμε να βιώνουμε τη γιορτή με κατάνυξη. Συνήθως, σε κάθε ευρωπαϊκή πόλη αυτά τα δύο μπορούν να συνδυάζονται. Ειδικά στη Θεσσαλονίκη, στο παρελθόν το πετυχαίναμε σε μεγάλο βαθμό. Φέτος, είτε βρίσκεσαι στην Τεχεράνη είτε στη Θεσσαλονίκη είναι το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Η πόλη αντί να είναι φωταγωγημένη και στολισμένη είναι … θεο-σκότεινη. Ο στολισμός στη Λεωφόρο Νίκης είναι παντελώς ανύπαρκτος. Φοβάσαι να περπατήσεις πέριξ του Λευκού Πύργου το βράδυ. Στην πλατεία προσκόπων κάθε χρόνο είχε φωτισμένους αγγέλους, στην Αριστοτέλους υπήρχε η φάτνη, τα στολισμένα δένδρα μπροστά από το «βασιλικό» θέατρο έδιναν λάμψη στην περιοχή, η «μετροπαθής» Εγνατία βελτιωνόταν από τα φωτισμένα λαμπιόνια. Φέτος τίποτα. Στα νερά του Θερμαϊκού, με το μισοβυθισμένο πλωτό χριστουγεννιάτικο δένδρο βυθίζεται η ψυχολογία της πόλης.

Και όμως. Αγορά σημαίνει θετική ψυχολογία. Οι τζίροι των καταστημάτων δεν θα αυξηθούν με το καρουζέλ και τον τροχό (θα μου πείτε ευτυχώς που υπάρχουν και αυτά ειδάλλως αντί να συγκρινόμαστε με τις μεγάλες φωταγωγημένες ευρωπαϊκές πόλεις θα ζηλεύαμε ακόμη και την Καμπούλ). Μια πόλη που θέλει να προσελκύει τουρίστες και καταναλωτές από τις όμορες χώρες οφείλει να φοράει τα γιορτινά της. Ιδίως μια πόλη με έντονο το αίσθημα της θρησκευτικής συνείδησης οφείλει να σέβεται τις ευαισθησίες της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της.  Είναι απολύτως θεμιτό να γίνει τζαμί στην πόλη. Είναι εντελώς αθέμιτο να προσπαθεί η Δημοτική Αρχή να ξεχάσουμε ότι γιορτάζομε τα Χριστούγεννα. Οι πολιτικοί των άκρων μας οδήγησαν στη σημερινή κατάντια. Ας βάλουμε ένα τέλος. Ρε διάολε πόσο κοστίζει να δώσουμε μια χρωματιστή νότα στη ζωή των κατοίκων; Γιατί μας στερείτε ακόμη και τα Χριστούγεννα;

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από το επετειακό τεύχος του αμερικανικού περιοδικού «TIME». Εδώ και χρόνια, το ανωτέρω περιοδικό, συμπυκνώνει τις σημαντικότερες ειδήσεις της χρονιάς που φεύγει σε ένα πρωτοσέλιδο και τις «συμβολίζει» επιλέγοντας ένα πρόσωπο, συνήθως επώνυμο. Φέτος, το πρόσωπο της χρονιάς – σύμφωνα με τους αμερικανούς συντάκτες του περιοδικού – είναι ένας ανώνυμος διαδηλωτής.

Πράγματι, το 2011 αποδείχθηκε έτος σταθμός για το μισό πλανήτη. Οι διαδηλώσεις είχαν αναφορά σε χώρες με πληθυσμό που υπερβαίνει τα 3 δισεκατομμύρια ανθρώπους. Από την αραβική άνοιξη στο κίνημα  “Occupy Wall Street” σε πολλές πολιτείες των ΗΠΑ και από τους indignados της Puerta del Sol στους αγανακτισμένους της Πλατείας Συντάγματος και του Λευκού Πύργου.

Η αλήθεια είναι ότι σπανίως αντιλαμβανόμαστε την ιστορικότητα των στιγμών την ώρα που τις ζούμε. Συνήθως, την ιστορία τη γράφει ο «ψύχραιμος αναλυτής», με μια απόσταση από τα γεγονότα, ο οποίος πάντοτε ανήκει στο στρατόπεδο των νικητών. Κάπως έτσι συμβαίνει και τώρα, μολονότι δεν γνωρίζουμε ακόμη το νικητή. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι όταν ένας νεαρός πωλητής φρούτων θα αυτοπυρπολείτο σε μια παγκοσμίως άγνωστη πόλη της Τυνησίας θα ιχνηλατούσε μια νέα ιστορική πορεία; Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι θα προκαλούνταν ένα τσουνάμι διαμαρτυριών που έριξε δικτάτορες στη Τυνησία, στην Αίγυπτο και τη Λιβύη, ενώ έδωσε τη χαριστική βολή σε  καθεστώτα χωρών όπως η Συρία, η Υεμένη και το Μπαχρέιν;

Τη χρονιά που φεύγει βγήκαν στους δρόμους οι Μεξικανοί κατά των καρτέλ ναρκωτικών, οι Αμερικανοί και οι Ισπανοί για να διαμαρτυρηθούν για την άνιση κατανομή του εισοδήματος, εμείς οι Έλληνες για την προσβολή της προσωπικότητάς μας από ένα πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε στην κοινωνική και οικονομική χρεοκοπία, ενώ οι Ρώσοι για να αντιταχθούν σε μια οικονομική ολιγαρχία που τους καταδυναστεύει.

Η παγκόσμια καθεστηκυία τάξη πραγμάτων κλονίζεται. Οι λαοί εξεγείρονται. Αρκεί ο ανώνυμος διαδηλωτής για να φέρει την αλλαγή; Ιστορικά, οι κοινωνικές επαναστάσεις απαίτησαν κάτι παραπάνω από διαδηλωτές ανώνυμους ή επώνυμους. Χρειάζεται κινηματική λογική, οργάνωση και φυσική ηγεσία.  Υπάρχει, όμως, η μαγιά που είναι σημαντικότερη όλων.  Εάν το 2011 έφερε διαδηλώσεις, το 2012 θα αποτελέσει τη μήτρα κοσμογονικών εξελίξεων …

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» την Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Πολλές φορές από τούτη εδώ τη στήλη εκφράσαμε απόψεις και θέσεις που δεν συμβάδιζαν με την καθεστηκυία πολιτική αντίληψη. Πολλοί συμφώνησαν, κάποιοι διαφώνησαν. Δεν ξέρω ποιοι ήταν οι περισσότεροι. Γνωρίζω, όμως, ότι η πολιτική αντίδραση όλων μας εξαντλείται μεταξύ καφενείου,  facebook και twitter. Με τέτοια «ανατρεπτική συμμετοχή» στη ζώσα πολιτική πραγματικότητα δεν πρέπει να περιμένουμε και πολλά. Και ένας «φλύαρος» θυμός δεν οδηγεί πουθενά…

Να το θέσω αλλιώς. Εάν δεν καταλάβουμε τη δύναμη που μας δίνει η συμμετοχική δημοκρατία και δεν την εκμεταλλευτούμε στο έπακρο στις επόμενες εκλογές είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Ο Γρηγόρης Ψαριανός, βουλευτής της Δημοκρατικής Αριστεράς, με συνέντευξή του στο περιοδικό “Informer” διατυπώνει την ανωτέρω θέση πιο σταράτα, επισημαίνοντας ότι: «Δικαίως είναι θυμωμένος ο κόσμος, αλλά δεν νομίζω να φταίει η μακαρίτισσα η γιαγιά μου... Στο χέρι του κόσμου είναι να αλλάξει τα πράγματα και το σκηνικό. Και όχι μόνο στις εκλογές, κάθε κάτι χρόνια κι εντός Βουλής. Παντού, με τη συμμετοχή του και με ένα είδος σοφίας... Αλλά μια και λέμε για πολιτικούς και Κοινοβούλια, οι πολιτικοί δεν εκλέγονται μόνοι τους, κάποιοι τους ψηφίζουν κι αν το κάνουν με κριτήριο ''Πελατειακό'' κάποτε θα το πληρώσουν, όπως γίνεται τώρα, με τους ''αγανακτισμένους πελάτες'' που πετάνε αυγά και μουντζώνουν αυτούς που οι ίδιοι ψήφισαν.

Αν ένας πολιτικός είναι λαμόγιο ή καθήκι ή μαλάκας και εκλέγεται επί 15 ή 20 ή 30 χρόνια ΣΥΝΕΧΩΣ, δεν λέει κάτι αυτό σ' όσους τον έχουν ψηφίσει δεκαπέντε φορές; Και δεν είναι ''εξαπατημένη νύφη'' ο κατά συρροήν και κατ' εξακολούθησιν ψηφοφόρος. Ή πελάτης είναι ή μαλάκας, είναι ''σήριαλ κίλλερ'' του εαυτού του. Τι ακριβώς μουντζώνει; Επίσης, πολλοί - και φίλοι μας - λένε ''εγώ ψηφίζω ΑΚΥΡΟ ή ΛΕΥΚΟ ή ΑΠΕΧΩ κι έχω τη συνείδηση μου ήσυχη, δεν ψήφισα κανέναν κερατά''! Ρε φίλε, αριθμητική ξέρεις; Αν στους 1000 οι 950 ψηφίζουν άκυρα, λευκά ή απέχουν και οι 30 ρίξουν Ψ και οι 20 Χ, ο Ψ θα κάνει κυβέρνηση - δηλαδή Εγώ! - ο Χ θα 'ναι Αντιπολίτευση και οι 950 ξέρετε τι θα είναι; Μην πω καλύτερα, κατάλαβαν αυτοί... Την εικόνα και την ποιότητα των πολιτικών την ζωγραφίζει και την καθορίζει ο κόσμος. Κι αν φίλε μου την πάτησες (μια, δυο, τρεις..) πρόσεχε μην την ξαναπατήσεις»…

Τόσο απλά, λοιπόν…

·        Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 9 Δεκεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argyriadis.gr

Πολλές φορές στο παρελθόν, εγκαλούσαμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση για την απουσία ενός συνεκτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση. Ο πρωθυπουργός άλλαξε, η κυβέρνηση απέκτησε μπλε και «μαύρους» κόκκους, η έκτη δόση εκταμιεύεται, αλλά η πειστική πρόταση εξόδου από την κρίση συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο αναζήτησης. Ο σύγχρονος δημόσιος διάλογος κινείται μεταξύ της σφαίρας της φαντασίας, του λαϊκισμού και της μεταφυσικής…

Ωστόσο, η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί πλέον με λόγους παραμυθίας ούτε με λαϊκίστικες μιντιακές κορώνες. Οι πάντες ζητούν να αλλάξει κάτι, αλλά αντιδρούν όταν πρέπει να αλλάξουν οι ίδιοι. Φωνάζουμε «κάντε κάτι», αλλά φυσικά ποτέ δεν συμφωνούμε στο τι πρέπει να γίνει. Το μήνα που ξεκίνησε, μάλλον, το δημόσιο διάλογο θα μονοπωλήσει ο χρόνος των εκλογών και η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Αμφότερα ζητήματα εκτός κοινωνικής πραγματικότητας …

Στο δια ταύτα. Τι μπορεί να γίνει; Ποιοι μπορεί να είναι οι πυλώνες ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση;  Πέραν πάσης αμφιβολίας να εξασφαλίσουμε ρευστότητα. Τούτο προϋποθέτει – δυστυχώς – στήριξη από το διεθνή παράγοντα και περιορισμό των δημοσίων δαπανών. Προς αυτήν την κατεύθυνση κάτι ξεκινήσαμε να κάνουμε, αλλά μένουν ακόμη πολλά περισσότερα που μπορεί και πρέπει να γίνουν. Αρκεί αυτό; Σε συνθήκες εργαστηρίου, ίσως. Σε συνθήκες ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, όχι. Πρέπει, λοιπόν, να αναμορφώσουμε το σύνολο των οικονομικών σχέσεων στη χώρα, ξεκινώντας από μηδενική βάση. Τούτο προϋποθέτει:

α) να αποφασίσουμε σε ποιο παραγωγικό μοντέλο θα δώσουμε έμφαση (όταν έχεις περιορισμένους πόρους δεν μπορείς ταυτόχρονα να επενδύσεις και στον τουρισμό και στη μεταποίηση και στη γεωργική παραγωγή, γιατί στο τέλος δεν θα αποκτήσεις ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε κανέναν τομέα). Μια τέτοια απόφαση προϋποθέτει μια μελέτη κόστους – οφέλους. Ποια επένδυση θα έχει το μεγαλύτερο κοινωνικό πολλαπλασιαστή; Δηλαδή σε ποιο τομέα οι δημόσιες επενδύσεις και δράσεις θα είναι πιο ανταποδοτικές; Μια τέτοια μελέτη, δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει!

β) να προχωρήσουμε άμεσα σε επίλυση προβλημάτων τρέχουσας πολιτικής. Η μείωση του μη μισθολογικού κόστους (μέσω της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών), η κατάργηση του εξωλογιστικού προσδιορισμού – υπό τη μορφή λανθάνουσας κύρωσης (απόρριψη βιβλίων) - των αποτελεσμάτων των επιχειρήσεων, η κατάργηση του ασφυκτικού προληπτικού ελέγχου της διοίκησης (με σειρά απαιτούμενων αδειών για κάθε σοβαρή οικονομική πράξη), η παροχή κινήτρων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η δημιουργία ισχυρού κρατικού τραπεζικού πυλώνα (ως μόνη λύση για χρηματοδοτήσεις σε περίοδο κρίσης) αποτελούν μερικές από τις πολλές προτάσεις που μπορούν να υλοποιηθούν. Όσο ακόμη αυτό περνάει από το χέρι μας…

• Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Στην Ελλάδα αποκτήσαμε νέα κυβέρνηση, η οποία απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της βουλής με ποσοστά που παρατηρούνται μόνον σε πρώιμες μετασοβιετικές «δημοκρατίες». Στην υπόλοιπη Ευρώπη ανακαλύπτουν την ύφεση. Το κόστος δανεισμού της Ιταλίας έγινε ήδη απαγορευτικό, ενώ ακολουθεί η Γαλλία. Το Βέλγιο και Ολλανδία ανακοίνωσαν για πρώτη φορά από την έναρξη της κυκλοφορίας του κοινού νομίσματος μείωση του ΑΕΠ από 0,5% έως 1,1%. Είναι προφανές ότι το φάντασμα της οικονομικής κατάρρευσης πλανάται πάνω από τις φοβισμένες πολιτείες της Ευρωλάνδης.

Φταίει όμως το ευρώ για ό,τι συμβαίνει; Μέχρι την εισαγωγή του κοινού νομίσματος, ο Νότος αντιμετώπιζε τα ελλείμματα ανταγωνιστικότητας όχι μέσω του εκσυγχρονισμού, αλλά μέσω διαρκούς πληθωρισμού και περιοδικών υποτιμήσεων του νομίσματος. Το Ευρώ απέκλεισε μία τέτοια λύση, αλλά έδωσε τη δυνατότητα τεχνητής ανάπτυξης μέσω του χαμηλού επιτοκίου. Αυτό το μοντέλο λειτούργησε για μερικά χρόνια και οδήγησε τα κράτη της ευρωπαϊκής περιφέρειας σε μεγαλύτερη ανάπτυξη από τα υπόλοιπα κράτη της Ευρωζώνης. Όμως, κάποια στιγμή η φούσκα έσπασε και οι επιπτώσεις του κραχ του Νότου γρήγορα θα φθάσουν και στον ευδαίμονα βορρά.

Ποια είναι η καλύτερη αντιμετώπιση για την κρίση; Να καταργήσουμε το ευρώ και να επιστρέψουμε στα εθνικά νομίσματα; Το πρόβλημα δεν είναι μόνον η Ελλάδα ή οι χώρες του Νότου. Απαιτείται συνολική αλλαγή του υφιστάμενου οικονομικού μοντέλου και καθολική εξυγίανση τόσο των εθνικών οικονομιών όσο και του τραπεζικού συστήματος. Μια τέτοια εξυγίανση είναι δυνατή μόνον υπό τους ακόλουθους όρους: δημοκρατία, κράτος πρόνοιας, προστασία του περιβάλλοντος, κοινωνική ενσωμάτωση όλων.

Η λύση εντοπίζεται στη διατήρηση του ευρώ και στην εκπόνηση αναπτυξιακών πολιτικών. Η Ευρώπη χρειάζεται ανάπτυξη, προκειμένου να επιτύχει την μείωση του χρέους. Πλέον δεν μπορεί να χρηματοδοτείται η ανάπτυξη με τη δημιουργία χρέους (δηλαδή με νέα δανεικά), ενώ ούτε ο πληθωρισμός, ο οποίος μπορεί να μειώσει το χρέος προσωρινά, μπορεί να δημιουργήσει πραγματική ανάπτυξη. Τα ίδια ισχύουν για την Ελλάδα. Συνεπώς, μια επιστροφή στη δραχμή δεν θα έλυνε τα δομικά προβλήματα της οικονομίας μας, ακόμη και εάν την ανακούφιζε προσωρινά.

Πώς μπορεί να επέλθει, επιτέλους, αυτή η ανάπτυξη; Μόνον με αποκαθήλωση του υφιστάμενου πολιτικού συστήματος. Δεν είναι δυνατόν να πιστεύουμε ότι όσοι εξέθρεψαν τη γραφειοκρατία, τον ωχαδερφισμό, την κομματοκρατία, την πολυνομία, την κοινωνική αδικία και τη διαφθορά μπορούν να μεταμορφωθούν σε «πρίγκιπες του εκσυγχρονισμού». Μόνον στα παραμύθια οι βάτραχοι μεταμορφώνονται σε πρίγκιπες …

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Οι συμβολισμοί έχουν τη δική τους σημασία στη ζωή των ανθρώπων, ιδίως στην πολιτική. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ φαίνεται να επέλεξαν ως ημερομηνία εκλογών τη 19^η Φεβρουαρίου 2012. Δηλαδή την Κυριακή της Αποκριάς θα ολοκληρώσει το έργο της η «εθνοσωτήρια» κυβέρνηση. Η τελευταία θα ορκιστεί σήμερα Παρασκευή 11.11.2011. Μαζί της και ο 11^ος πρωθυπουργός της μεταπολίτευσης. Τα πολλά ενδεκάρια δεν ξέρω τι μπορεί να συμβολίζουν. Σίγουρα, όμως, η επιλογή της Κυριακής της Αποκριάς καταδεικνύει ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας προσομοιάζει με … καρναβάλι.

Την περασμένη Παρασκευή, από τούτη τη φιλόξενη στήλη – σε πλήρη δυσαρμονία με την κυρίαρχη αρθρογραφία που πανηγύριζε για τη συγκρότηση κυβέρνησης «εθνικής ενότητας» - διατυπώναμε τις ενστάσεις μας σε ένα άρθρο υπό τον τίτλο «φρενοκομείον» επισημαίνοντας επί λέξει ότι: «ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πανηγυρίζουν γιατί θα συγκροτήσουν «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Αμφότεροι  ψεύδονται. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα έχει τίποτα το ενωτικό ή το πανεθνικό. Θα είναι μια de facto υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές».

Η εβδομάδα που πέρασε – δυστυχώς – δικαίωσε την ανωτέρω άποψη. Επί πέντε (5) ημέρες Παπανδρέου και Σαμαράς κατάφεραν να διαψεύσουν κάθε προσδοκία και κυρίως να δώσουν τη χαριστική βολή σε ένα πολιτικό σύστημα που παραπαίει. Δεν ενοχλεί τόσο το γεγονός ότι από κοινού υπονόμευσαν την κυβέρνηση εθνικής ενότητας πριν ακόμη αυτή σχηματιστεί όσο ότι αμφότεροι στερούνται οράματος και σχεδιασμού για την αντιμετώπιση της κρίσης. Δεν εκνευρίζεσαι τόσο όταν βλέπεις να επιλέγονται για θέσεις κλειδιά άνθρωποι χαμηλών οριζόντων όσο όταν συνειδητοποιείς ότι ουδείς ενδιαφέρεται να βρει λύσεις και να ολοκληρώσει ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα. Πολιτική για αυτούς σημαίνει διατήρηση θέσεων και συσχετισμών εξουσίας και όχι ατομική συμβολή σε μια συλλογική προσπάθεια να βελτιώσουμε το συλλογικό μας μέλλον.

Σήμερα, λοιπόν, έχουμε κυβέρνηση Παπαδήμου. Αναμφισβήτητα, στέλεχος του δημοσίου βίου με υψηλό κύρος. Το δύσκολο, όμως, είναι ότι από σήμερα είναι πολιτικός. Συνεπώς, θα πρέπει να υλοποιήσει ακόμη και πολιτικές τις οποίες δεν υιοθετεί πλήρως. Μπορεί, όμως, να εφαρμόσει μια πολιτική που θεωρούσε ως καταστροφή για τη χώρα; Μην ξεχνάμε ότι δημοσίως προ μερικών εβδομάδων υποστήριξε – ως συνεπής τραπεζίτης - ότι ένα μεγάλο «κούρεμα» του δημοσίου χρέους θα ήταν καταστροφικό. Σήμερα - που η Ιστορία εμφανίζεται εξόχως παιχνιδιάρα – καλείται να εφαρμόσει μια πολιτική στην οποία προφανώς δεν πιστεύει. Θα τα καταφέρει; Προφανώς το ερώτημα δεν έχει καμία σημασία εάν επιλέξει να λειτουργήσει μόνον ως «υπηρεσιακός πρωθυπουργός» …

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Η εβδομάδα που ξεκίνησε τη Δευτέρα θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό το κοινό μας μέλλον. Ήδη, όμως, κατέδειξε το αβέβαιο παρόν μας και αποκάλυψε την ανεπάρκεια του πολιτικού συστήματος, συλλήβδην. Ο Παπανδρέου ανακοίνωσε δημοψήφισμα (αρχικά για τη δανειακή σύμβαση και στη συνέχεια για την παραμονή μας στο ευρώ) δίχως στοιχειωδώς να συνεννοηθεί – ως όφειλε – με τους ευρωπαίους εταίρους. Με εκείνους που έβαλαν «πλάτη» προ ολίγων ημερών στις διαπραγματεύσεις με τις τράπεζες για να πραγματοποιηθεί η μεγαλύτερη εθελοντική αναδιάρθρωση χρέους στην παγκόσμια ιστορία.

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης – που κατηγορούσαν την κυβέρνηση ότι λειτουργεί ως εντολοδόχος των ξένων έχοντας εκχωρήσει σε αυτούς την εθνική μας κυριαρχία -  εξαπέλυσαν μύδρους κατά του Πρωθυπουργού προσωπικά γιατί δεν ζήτησε την «άδεια των ξένων» πριν προχωρήσει στην απόφασή του για δημοψήφισμα!

 Η ΝΔ ειδικότερα– μπροστά στον κίνδυνο του δημοψηφίσματος – δηλώνει ότι θα ψηφίσει την «επάρατη» και «προδοτική» δανειακή σύμβαση εφόσον οριστεί μεταβατική κυβέρνηση που θα οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές!

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ πανηγυρίζουν γιατί θα συγκροτήσουν «κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Αμφότεροι  ψεύδονται. Μια τέτοια κυβέρνηση δεν θα έχει τίποτα το ενωτικό ή το πανεθνικό. Θα είναι μια de facto υπηρεσιακή κυβέρνηση που θα οδηγήσει τον τόπο σε εκλογές.

Σε όλα τα ανωτέρω που βρίσκεται ο «κυρίαρχος λαός»; Πουθενά. Όλοι εκείνοι που τον θεωρούν ανώριμο να αποφασίσει για την παραμονή του στο ευρώ, τον θεωρούν «υπερώριμο» να τους εκχωρήσει θέσεις εξουσίας. Είμαστε ικανοί για να τους αναθέτουμε το δικαίωμα να αποφασίζουν για τις τύχες μας, αλλά ανίκανοι να ορίσουμε αδιαμεσολάβητα το συλλογικό μας μέλλον…

Η σημερινή κατάσταση μπορεί να περιγραφεί περισσότερο με ψυχολογικούς ή μεταφυσικούς όρους και λιγότερο με πολιτικούς. Λαός και πολιτικό προσωπικό μετρηθήκαμε και βρεθήκαμε λιποβαρείς. Κανείς δεν λέει την αλήθεια και πολύ περισσότερο ουδείς θέλει να την παραδεχτεί. Η συμμετοχή μας στο ευρώ δεν είναι δεδομένη, εφόσον δεν εφαρμόζουμε τους κανόνες του κοινού νομίσματος (περιορισμό ελλειμμάτων, χαμηλό δημόσιο χρέος και πληθωρισμό). Μολονότι η έξοδος μας από το κοινό νόμισμα θα είναι καταστροφική, την τελική απόφαση πρέπει να τη λάβει ο λαός. Άλλωστε, αυτός υπέστη τις θυσίες των τελευταίων δύο ετών και θα κληθεί να συνδράμει και στο μέλλον. Όσοι νομίζουν ότι μπορούν να συνεχίσουν να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, απλώς ανοίγουν διάπλατα την πόρτα του φρενοκομείου …

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης, την Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011.

Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο ο εγχώριος παραλογισμός βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Παραμονές της ιστορικής επετείου του ΟΧΙ χωριζόμαστε με περισσή ευκολία σε πατριώτες και μειοδότες. Στις παρελάσεις αγανακτισμένοι πολίτες κυνηγούν τους «επισήμους» γιατί πρόδωσαν τη χώρα. Προφανώς έχουν δίκαιο να αγανακτούν με την κατάντια της χώρας. Έχουν, όμως, άδικο όταν κατηγορούν τους πάντες αδιακρίτως και πολύ περισσότερο βρίσκονται σε πρόδηλη πλάνη εάν θεωρούν ως προδοσία την προχθεσινή συμφωνία για κούρεμα του χρέους κατά 50%!

Τούτες τις κρίσιμες ώρες θα έπρεπε να συγχαρούμε τον ελληνικό λαό που με τις δικές του θυσίες είπε ΟΧΙ στη χρεοκοπία. Θα έπρεπε επιτέλους να τιμήσουμε έναν λαό που έκλεισε τα αυτιά στις σειρήνες του λαϊκισμού και δεν παραπλανήθηκε από όλους εκείνους που προτιμούσαν έναν «ένδοξο θάνατο» από την «ταπείνωση» της εποπτείας των ξένων.  Να αυτοκαταδικαστούμε στη μιζέρια και στη φτώχεια δεν έχει τίποτα το ένδοξο ούτε διασφαλίζει την εθνική μας κυριαρχία. Αντίθετα, η εποπτεία των ευρωπαίων εταίρων δεν στοχοποιεί το λαό, αλλά ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να βρει λύσεις στα προβλήματά μας. Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που κάποιοι θα ελέγχουν τους υπουργούς που με μια υπογραφή μοιράζουν εκατομμύρια ευρώ σε επιχορηγήσεις (φυσικά όχι από τα δικά τους λεφτά) και με μια διάταξη νόμου προσλαμβάνουν εκατοντάδες υπηρέτες ενός πελατειακού κράτους.

Η 71 επέτειος του ΟΧΙ, μπορεί να σηματοδοτήσει μια νέα εθνική παλιγγενεσία. Λέμε ΟΧΙ στη χρεοκοπία και στον αμοραλισμό. Λέμε ΟΧΙ σε ένα πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε στο τέλμα. Λέμε ΟΧΙ σε ένα τραπεζικό σύστημα που ενώ κατέγραψε υπερκέρδη στις πλάτες μας πανικοβάλλεται στην προοπτική να καλύψει εξ ιδίων τις επιχειρηματικές ζημίες του. Οι επιχειρήσεις του χρήματος (δηλαδή πρωτίστως οι τράπεζες) δεν μπορούν να έχουν μόνον κέρδη (εκ του ασφαλούς μάλιστα, λόγω της νομοθετημένης υπερπροστασίας τους), αλλά οφείλουν να υποστούν και τις ζημίες. Και σαφώς αυτές πρέπει να τις πληρώσουν οι βασικοί μέτοχοι των τραπεζών και όχι οι υπάλληλοι τους ή η κοινωνία.

Το κούρεμα κατά 50% του εξωτερικού ιδιωτικού χρέους απομακρύνει το ενδεχόμενο πτώχευσης της χώρας. Δεν λύνει, όμως, το βασικό μας πρόβλημα. Τι παράγουμε, τι πουλάμε, τι εξάγουμε. Για την ώρα, όπως αποκάλυψε η «La Reppublica» της 17^ης Οκτωβρίου εξάγουμε μόνον τεχνογνωσία για επίδοξους ταραξίες. Το μεγάλο στοίχημα είναι μπροστά μας: η υπόθεση της εθνικής κυριαρχίας περνάει μέσα από την ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητά μας. Αρκεί να το καταλάβουμε εγκαίρως…

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011.