Γιατί στη συγκεκριμένη κρίσιμη συγκυρία του συνδυασμού της ολόπλευρης εσωτερικής κρίσης που διαπερνά την κοινωνία με την οικονομική κρίση που έπληξε τον κόσμο τον τελευταίο χρόνο καταδεικνύοντας τα αδιέξοδα μιας ολόκληρης πολιτικής ιδεολογίας και αντίληψης, μιας στάσης ζωής, δεν είχα το δικαίωμα να παραμείνω θεατής αφήνοντας στη μέση αυτό που δύο χρόνια νωρίτερα αρχίσαμε, μαζί, να χτίζουμε.

Γιατί τα τελευταία δύο χρόνια, η συνέχιση της διακυβέρνησης του τόπου από τη Νέα Δημοκρατία, απλά ενίσχυσε την άποψη που είχαμε σχηματίσει και καταθέσει όλοι οι νουνεχείς και ενεργοί πολίτες για την αποτελεσματικότητα του «έργου» της, για τις πραγματικές στοχεύσεις της και τη γενική της ανεπάρκεια. Χαλύβδωσε τελικά και την επιθυμία μου να συμβάλλω εκ νέου στην προσπάθεια αλλαγής πλεύσης της χώρας και ανασυγκρότησης της οικονομίας και της κοινωνίας. Την επαναφορά της αναπτυξιακής προοπτικής, τη λειτουργία των θεσμών, την αναζωογόνηση της Περιφέρειας και βέβαια την ανάληψη, επιτέλους, από τη Θεσσαλονίκη του ρόλου που συχνά εξαγγέλθηκε χωρίς αντίκρισμα, του ρόλου που της αξίζει.

Τα διλήμματα για τα οποία μιλούσαμε προ διετίας, απεδείχθησαν πραγματικά στην πράξη, με τρόπο οξύ. Απέκτησαν πολιτικά χαρακτηριστικά και μας καλούν, πιο επιτακτικά, να επιλέξουμε στρατόπεδο, να επιλέξουμε αντίληψη ζωής και νοοτροπία. Επιλέγουμε τη λογική της άμετρης επιδίωξης του ατομικού κέρδους, με κάθε κόστος; Χωρίς αξιόπιστους ελέγχους, με κατασπατάληση των φυσικών πόρων, καταργώντας κάθε έννοια κοινωνικής δικαιοσύνης και αλληλεγγύης; Ή επιλέγουμε τον άλλο δρόμο; Της ανάπτυξης για τον άνθρωπο; Της εξασφάλισης των φυσικών πόρων και για τις επόμενες γενιές με τρόπο που να βελτιώνει την ποιότητα ζωής αλλά και να εξασφαλίζει νέες θέσεις εργασίας, γενναία χρηματοδότηση για την έρευνα, διάχυση του προϊόντος της όποιας ευημερίας στους πολλούς;

Σήμερα, τόσο στη χώρα μας όσο και παγκοσμίως, βρισκόμαστε μπροστά σε διλήμματα. Είτε θα βιώσουμε την επιστροφή της Πολιτικής είτε θα γίνουμε μάρτυρες του ιστορικού της τέλους. Δεν αρκεί να καθόμαστε στον καναπέ και να ασκούμε «εύπεπτη» κριτική. Το να γινόμαστε τιμητές των πάντων δεν είναι μαγκιά, δεν είναι λύση. Είναι πολιτικός αναχωρητισμός. Άκριτος μηδενισμός. Στρουθοκαμηλισμός.

Ήρθε η ώρα να επιλέξουμε στρατόπεδο. Θα ανήκουμε στη χορεία των ενεργών πολιτών που προτείνει λύσεις και επιζητεί ανατροπές ή σε εκείνους που παραδομένοι στην πλασματική ευμάρειά τους πιστεύουν πως τίποτα δεν μπορεί ή δεν πρέπει να αλλάξει;

Τα μεσαία δυναμικά στρώματα, τα τελευταία χρόνια, φαίνεται να έχουν αποξενωθεί από την Πολιτική. Αφήνουν τους «άλλους» να ασχολούνται, μολονότι γνωρίζουν πως δεν έχουν τίποτα να περιμένουν. Αποτέλεσμα; Η πολιτική συμμετοχή γίνεται με όρους τηλεοπτικής αισθητικής. Μετράνε τα «λαμπερά και όχι τα λαμπρά πρόσωπα».

Ωστόσο, η Πολιτική δεν είναι ούτε επάγγελμα ούτε μέσο προβολής. Είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ. Αποτελεί την ατομική συμβολή στη συλλογική προσπάθεια να βελτιώσουμε το κοινό μας μέλλον. Το διακύβευμα είναι να επιστρέψουν στην πολιτική τα μεσαία δυναμικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Εκείνα που έγραψαν ιστορία και μπορούν πολλά να προσφέρουν. Εσύ, που διαβάζοντας αυτές τις γραμμές αποδεικνύεις έμπρακτα το ενδιαφέρον σου για κάτι περισσότερο. Εσύ που ψάχνεις και «ψάχνεσαι».

Με αφετηρία τις παραπάνω σκέψεις, προσωπικά επέλεξα στρατόπεδο. Είμαι με τους ρομαντικούς (;) που γουστάρουν να συμμετέχουν. Με εκείνους που δεν φοβούνται να «εκτεθούν» στη δημόσια κριτική όταν πιστεύουν πως έχουν κάτι να πουν. Και εμείς έχουμε να πούμε πολλά και να κάνουμε ακόμη περισσότερα.