Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argyriadis.gr

Πολλές φορές στο παρελθόν, εγκαλούσαμε κυβέρνηση και αντιπολίτευση για την απουσία ενός συνεκτικού σχεδίου εξόδου από την κρίση. Ο πρωθυπουργός άλλαξε, η κυβέρνηση απέκτησε μπλε και «μαύρους» κόκκους, η έκτη δόση εκταμιεύεται, αλλά η πειστική πρόταση εξόδου από την κρίση συνεχίζει να αποτελεί αντικείμενο αναζήτησης. Ο σύγχρονος δημόσιος διάλογος κινείται μεταξύ της σφαίρας της φαντασίας, του λαϊκισμού και της μεταφυσικής…

Ωστόσο, η κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί πλέον με λόγους παραμυθίας ούτε με λαϊκίστικες μιντιακές κορώνες. Οι πάντες ζητούν να αλλάξει κάτι, αλλά αντιδρούν όταν πρέπει να αλλάξουν οι ίδιοι. Φωνάζουμε «κάντε κάτι», αλλά φυσικά ποτέ δεν συμφωνούμε στο τι πρέπει να γίνει. Το μήνα που ξεκίνησε, μάλλον, το δημόσιο διάλογο θα μονοπωλήσει ο χρόνος των εκλογών και η αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Αμφότερα ζητήματα εκτός κοινωνικής πραγματικότητας …

Στο δια ταύτα. Τι μπορεί να γίνει; Ποιοι μπορεί να είναι οι πυλώνες ενός σχεδίου εξόδου από την κρίση;  Πέραν πάσης αμφιβολίας να εξασφαλίσουμε ρευστότητα. Τούτο προϋποθέτει – δυστυχώς – στήριξη από το διεθνή παράγοντα και περιορισμό των δημοσίων δαπανών. Προς αυτήν την κατεύθυνση κάτι ξεκινήσαμε να κάνουμε, αλλά μένουν ακόμη πολλά περισσότερα που μπορεί και πρέπει να γίνουν. Αρκεί αυτό; Σε συνθήκες εργαστηρίου, ίσως. Σε συνθήκες ενός παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, όχι. Πρέπει, λοιπόν, να αναμορφώσουμε το σύνολο των οικονομικών σχέσεων στη χώρα, ξεκινώντας από μηδενική βάση. Τούτο προϋποθέτει:

α) να αποφασίσουμε σε ποιο παραγωγικό μοντέλο θα δώσουμε έμφαση (όταν έχεις περιορισμένους πόρους δεν μπορείς ταυτόχρονα να επενδύσεις και στον τουρισμό και στη μεταποίηση και στη γεωργική παραγωγή, γιατί στο τέλος δεν θα αποκτήσεις ανταγωνιστικό πλεονέκτημα σε κανέναν τομέα). Μια τέτοια απόφαση προϋποθέτει μια μελέτη κόστους – οφέλους. Ποια επένδυση θα έχει το μεγαλύτερο κοινωνικό πολλαπλασιαστή; Δηλαδή σε ποιο τομέα οι δημόσιες επενδύσεις και δράσεις θα είναι πιο ανταποδοτικές; Μια τέτοια μελέτη, δυστυχώς, μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει!

β) να προχωρήσουμε άμεσα σε επίλυση προβλημάτων τρέχουσας πολιτικής. Η μείωση του μη μισθολογικού κόστους (μέσω της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών), η κατάργηση του εξωλογιστικού προσδιορισμού – υπό τη μορφή λανθάνουσας κύρωσης (απόρριψη βιβλίων) - των αποτελεσμάτων των επιχειρήσεων, η κατάργηση του ασφυκτικού προληπτικού ελέγχου της διοίκησης (με σειρά απαιτούμενων αδειών για κάθε σοβαρή οικονομική πράξη), η παροχή κινήτρων στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η δημιουργία ισχυρού κρατικού τραπεζικού πυλώνα (ως μόνη λύση για χρηματοδοτήσεις σε περίοδο κρίσης) αποτελούν μερικές από τις πολλές προτάσεις που μπορούν να υλοποιηθούν. Όσο ακόμη αυτό περνάει από το χέρι μας…

• Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011.