Του Αργύρη Αργυριάδη

www.argiriadis.gr

Την ώρα που γράφεται αυτό το κείμενο ο εγχώριος παραλογισμός βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Παραμονές της ιστορικής επετείου του ΟΧΙ χωριζόμαστε με περισσή ευκολία σε πατριώτες και μειοδότες. Στις παρελάσεις αγανακτισμένοι πολίτες κυνηγούν τους «επισήμους» γιατί πρόδωσαν τη χώρα. Προφανώς έχουν δίκαιο να αγανακτούν με την κατάντια της χώρας. Έχουν, όμως, άδικο όταν κατηγορούν τους πάντες αδιακρίτως και πολύ περισσότερο βρίσκονται σε πρόδηλη πλάνη εάν θεωρούν ως προδοσία την προχθεσινή συμφωνία για κούρεμα του χρέους κατά 50%!

Τούτες τις κρίσιμες ώρες θα έπρεπε να συγχαρούμε τον ελληνικό λαό που με τις δικές του θυσίες είπε ΟΧΙ στη χρεοκοπία. Θα έπρεπε επιτέλους να τιμήσουμε έναν λαό που έκλεισε τα αυτιά στις σειρήνες του λαϊκισμού και δεν παραπλανήθηκε από όλους εκείνους που προτιμούσαν έναν «ένδοξο θάνατο» από την «ταπείνωση» της εποπτείας των ξένων.  Να αυτοκαταδικαστούμε στη μιζέρια και στη φτώχεια δεν έχει τίποτα το ένδοξο ούτε διασφαλίζει την εθνική μας κυριαρχία. Αντίθετα, η εποπτεία των ευρωπαίων εταίρων δεν στοχοποιεί το λαό, αλλά ένα πολιτικό σύστημα ανίκανο να βρει λύσεις στα προβλήματά μας. Θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες που κάποιοι θα ελέγχουν τους υπουργούς που με μια υπογραφή μοιράζουν εκατομμύρια ευρώ σε επιχορηγήσεις (φυσικά όχι από τα δικά τους λεφτά) και με μια διάταξη νόμου προσλαμβάνουν εκατοντάδες υπηρέτες ενός πελατειακού κράτους.

Η 71 επέτειος του ΟΧΙ, μπορεί να σηματοδοτήσει μια νέα εθνική παλιγγενεσία. Λέμε ΟΧΙ στη χρεοκοπία και στον αμοραλισμό. Λέμε ΟΧΙ σε ένα πολιτικό σύστημα που μας οδήγησε στο τέλμα. Λέμε ΟΧΙ σε ένα τραπεζικό σύστημα που ενώ κατέγραψε υπερκέρδη στις πλάτες μας πανικοβάλλεται στην προοπτική να καλύψει εξ ιδίων τις επιχειρηματικές ζημίες του. Οι επιχειρήσεις του χρήματος (δηλαδή πρωτίστως οι τράπεζες) δεν μπορούν να έχουν μόνον κέρδη (εκ του ασφαλούς μάλιστα, λόγω της νομοθετημένης υπερπροστασίας τους), αλλά οφείλουν να υποστούν και τις ζημίες. Και σαφώς αυτές πρέπει να τις πληρώσουν οι βασικοί μέτοχοι των τραπεζών και όχι οι υπάλληλοι τους ή η κοινωνία.

Το κούρεμα κατά 50% του εξωτερικού ιδιωτικού χρέους απομακρύνει το ενδεχόμενο πτώχευσης της χώρας. Δεν λύνει, όμως, το βασικό μας πρόβλημα. Τι παράγουμε, τι πουλάμε, τι εξάγουμε. Για την ώρα, όπως αποκάλυψε η «La Reppublica» της 17^ης Οκτωβρίου εξάγουμε μόνον τεχνογνωσία για επίδοξους ταραξίες. Το μεγάλο στοίχημα είναι μπροστά μας: η υπόθεση της εθνικής κυριαρχίας περνάει μέσα από την ανταγωνιστικότητα και παραγωγικότητά μας. Αρκεί να το καταλάβουμε εγκαίρως…

• Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» της Θεσσαλονίκης την Παρασκευή 28 Οκτωβρίου 2011.