Στο προηγούμενο σημείωμά μας αναφερθήκαμε στη διάκριση των εννοιών αειφόρος ανάπτυξη, πράσινη ανάπτυξη, πράσινη οικονομία και πράσινη επιχειρηματικότητα. Ειδικά για την τελευταία επισημάναμε ότι το περιεχόμενό της δεν εξαντλείται στην απλή τήρηση της περιβαλλοντικής νομοθεσίας και στην ανάδειξη των περιβαλλοντικών ζητημάτων για λόγους δημοσίων σχέσεων. Πράσινη επιχειρηματικότητα είναι η νέα επιχειρηματικότητα, δηλαδή η οικοκαινοτομία. Ο όρος παρουσιάζεται στα πολιτικά και νομικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης με σχετική καθυστέρηση. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στη Σύνοδο της Λισαβώνας, το 2000, ουδείς μιλούσε για πράσινη ανάπτυξη. Μοναδικός στόχος της ΕΕ ήταν να γίνει ηγέτιδα δύναμη εντός μιας δεκαετίας στην οικονομία. Όχι όμως σε μια οικονομία που θα στηρίζεται στο κεφάλαιο και στην εργασία, αλλά στη γνώση. Το 2001 στη Σύνοδο του Γκέτεμποργκ για πρώτη φορά – σε επίπεδο κορυφής της ΕΕ – συναντούμε τον όρο οικοανάπτυξη. Δηλαδή την αρμονική σύζευξη της οικονομικής ανάπτυξης και της προστασίας του περιβάλλοντος.

Τι κάνουμε, όμως, για να στηρίξουμε την πράσινη επιχειρηματικότητα; Λίγα πράγματα. Ελάχιστα για την ακρίβεια.

Η πράσινη επιχειρηματικότητα έχει τις ιδιαιτερότητές της. Πρόκειται για επενδύσεις εντάσεως κεφαλαίου και μακροχρόνιας απόσβεσης. Ότι χειρότερο για μια επένδυση σε χαλεπούς καιρούς.

Δεν αρκεί να «δεσμεύουμε» πόρους για την πράσινη επιχειρηματικότητα. Το ζητούμενο είναι πώς θα τους διανείμουμε και πώς θα υποβοηθήσουμε τη συγκεκριμένη επιχειρηματική δραστηριότητα.

Το βασικότερο βήμα είναι η υιοθέτηση νέων λογιστικών προτύπων που θα δίνουν τη δυνατότητα στους χρηματοδοτικούς φορείς (τράπεζες, κράτος μέσω επενδυτικών προγραμμάτων κλπ) να αναλάβουν νέους κινδύνους και να αξιολογούν διαφορετικά τις σχετικές αιτήσεις δανείων ή επιδοτήσεων. Για παράδειγμα δεν έχει κανένα νόημα να αντιμετωπίζεις με τον ίδιο τρόπο μια εταιρία εμπορίας ξυλείας και μια εταιρία που δραστηριοποιείται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Περαιτέρω, απαιτείται ένας μηχανισμός εγγυήσεων, αντεγγυήσεων και συνεγγυήσεων σε συστήματα εγγυήσεων, ώστε να δοθεί η δυνατότητα σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις να επενδύσουν πράσινα (πρόσβαση σε πιστώσεις ή σε υποκατάστατα πιστώσεων όπως η χρηματοδοτική μίσθωση).

Τέλος, η ίδια η πολιτεία οφείλει να δημιουργήσει ένα γόνιμο περιβάλλον προχωρώντας στη θέσπιση δικαιώματος μεταφοράς ζημιών για 10 έτη αντί για 5, στην επιδότηση των ασφαλιστικών εισφορών και στον εκμηδενισμό της γραφειοκρατίας.

Το ανωτέρω άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αγγελιοφόρος» την Παρασκευή 11 Δεκεμβρίου 2009.